19 szaraków na km2 naliczyli w Niemczech myśliwi na wiosnę 2025 r. na przestrzeniach otwartych, czyli na polach i łąkach. Wyniki wiosennego liczenia utrzymują się na tym samym, rekordowym poziomie od trzech lat. Liczebność zajęcy u naszych zachodnich sąsiadów jest jednak silnie zróżnicowana regionalnie.
Najwięcej szaraków występuje w północno-zachodniej części Niziny Niemieckiej (aż 30 osobników na km2), a najmniej – w północno-wschodniej części tej niziny (6 osobników na km2), pokrywającej się z większością obszaru dawnej Niemieckiej Republiki Demokratycznej.
Wstępne wyniki analizy ubiegłorocznego liczenia zajęcy opublikował Niemiecki Związek Łowiecki (DJV) 29 marca 2026 r. Myśliwi w Niemczech liczą zające na przeszło 400 stałych powierzchniach referencyjnych dwa razy w roku, wiosną i jesienią. Na podstawie wyników liczenia naukowcy określają przyrost netto między wiosną a jesienią. W 2025 r. wyniósł on średnio w całych Niemczech 7%. Największy był w Średniogórzu Zachodnioniemieckim (14%), a najmniejszy – na Przedgórzu Alpejskim (-9%).
W 2023 r. odnotowano nasilone występowanie myksomatozy u zajęcy w Niemczech, a konkretnie w Nadrenii Północnej-Westfalii. W 2025 r. wirus tej wyjątkowo zaraźliwej choroby został wykryty również w Bawarii, Dolnej Saksonii i Szlezwiku-Holsztynie. Wpływ myksomatozy na niemieckie stany liczebne zajęcy nie został jeszcze dokładnie zanalizowany. Wstępne wyniki liczenia tych zwierząt nie wskazują jednak, by choroba negatywnie oddziaływała na liczebność populacji w skali całych Niemiec. Niemniej jednak badania naukowe z Nadrenii Północnej-Westfalii dowodzą, że populacje zajęcy, które zostały mocno dotknięte epizootią, jeszcze się nie zregenerowały.
Według Niemieckiej Służby Meteorologicznej zima 2024/2025 (sucha i łagodna w Niemczech) była korzystna dla szaraków. Po niej nastąpiła jedna z najsuchszych wiosen od początku prowadzenia pomiarów – szczególnie na północnym wschodzie Niemiec. Skorzystał na tym zając jako pierwotny gatunek stepowy.
Myśliwi liczą szaraki nocą na precyzyjnie wyznaczonych odcinkach terenu, używając standardowych reflektorów. Oczy zajęcy odbijają światło w sposób charakterystyczny dla gatunku, co ułatwia ich odróżnienie od innych zwierząt nocnych, takich jak lisy. Następnie naukowcy analizują dane. Lokalizacje ok. 400 obszarów referencyjnych są odpowiednio rozdzielone między sześć głównych niemieckich regionów krajobrazowych, z których każdy wyróżnia się takimi czynnikami, jak geologia, gleba, klimat i roślinność.
Źródło: www.jagdverband.de
