We wrześniu ub.r. Agencja Ochrony Środowiska (NVV) ustaliła nowe minimalne regionalne stany liczebne wilków. Zostały zatwierdzone na poziomach zaproponowanych przez urzędy regionalne (organy terenowej administracji rządowej działające na szczeblu regionów będących odpowiednikami naszych województw).

Minimalne regionalne stany liczebne określono poprzez rozdział nowej szwedzkiej referencyjnej wielkości populacji (najmniejsza liczebność populacji zapewniająca trwałą egzystencję gatunku w danym kraju), która zgodnie z decyzją szwedzkiego rządu wynosi obecnie 170 osobników, między poszczególne regiony. Oprócz NVV i urzędów regionalnych w ustalaniu minimalnych stanów liczebnych brały udział także specjalistyczne jednostki administracji terenowej koordynujące zarządzanie populacjami dzikich zwierząt w skali 
regionów.

Szwecja jest podzielona na trzy strefy zarządzania populacjami drapieżników – północną, centralną i południową. Regiony uzgodniły między sobą następujący rozkład minimalnych stanów liczebnych wilków: strefa północna – bez przydziału, strefa centralna – 124 osobniki, strefa południowa – 46 osobników. Minimalne stany liczebne są podstawowym parametrem w zarządzaniu drapieżnikami w Szwecji i kryterium regulowania polowania licencyjnego na nie (są dwie formy odstrzału wilków: sezonowe polowanie licencyjne i specjalne polowanie prewencyjne ustanawiane w razie potrzeby). Uzgodnienie rozdziału minimalnych stanów liczebnych między regiony jest warunkiem delegowania przez NVV uprawnień do podejmowania decyzji w sprawie polowania licencyjnego na duże drapieżniki do urzędów regionalnych. Decydowanie na szczeblu regionalnym o warunkach i rozmiarze polowania na drapieżniki jest podstawowym założeniem szwedzkiej polityki w zakresie zarządzania ich populacjami.
Co do zasady NVV może delegować uprawnienia do podejmowania decyzji w sprawie polowania licencyjnego na duże drapieżniki do urzędów regionalnych o obszarach jurysdykcyjnych znajdujących się w granicach tych stref zarządzania populacjami drapieżników, w których liczebność danego gatunku drapieżnika przekracza określony dla niego minimalny stan liczebny. Urzędy regionalne o zasięgu terytorialnym mieszczącym się w granicach centralnej i południowej strefy zarządzania populacjami drapieżników rozporządzają wieloletnimi uprawnieniami do decydowania o polowaniach licencyjnych na wilki. Urzędy te ostatecznie rozstrzygają o tym, ile osobników powinno zostać pozyskanych w danym sezonie. W każdym razie łączny limit odstrzału wilków w ramach polowania licencyjnego powinien zostać ustalony na takim poziomie, aby po wykonaniu odstrzału liczba wilków bytujących w danej strefie zarządzania populacjami drapieżników nie spadła poniżej ustalonego minimalnego stanu liczebnego. Zgodnie z planami szwedzkiego rządu w sezonie 2026 liczebność szwedzkiej populacji wilków powinna zostać zredukowana w wyniku polowania licencyjnego do 270 osobników, a w następnych sezonach – ostatecznie do 170.
 
– Dalsza redukcja musi być dokonywana stopniowo i ostrożnie. Działania muszą być monitorowane i oceniane w miarę zmian w populacji – zastrzega Hanna Ek z działu zarządzania dziką przyrodą NVV.

We wcześniejszych latach za dolną granicę liczebności populacji wilków pozwalającą na utrzymanie właściwego stanu ich ochrony w Szwecji uważano 300 osobników. W świetle nowych badań granica ta mieści się w przedziale 170–270. Zgodnie z dotychczasowymi przepisami sezon licencyjnych polowań na te drapieżniki trwa w Szwecji od 2 stycznia do momentu wykonania planu odstrzału, ale nie dłużej niż do 15 lutego. W 2025 r. urzędy regionalne ustaliły limit odstrzału wilków w ramach polowań licencyjnych na łącznym poziomie 30 osobników. Pozyskanych zostało 25 wilków.

Źródło: www.naturvardsverket.se
Fot. Photohunter/ Adobe Stock