Broń krótka w łowiectwie

Wzmianka o wykorzystaniu broni krótkiej do polowań, która ukazała się w marcowym numerze BŁ, odbiła się szerokim echem w środowisku myśliwych. Pogłębiona analiza zmian wprowadzonych w ustawie przynosi – zupełnie nieoczekiwanie – kolejne rewolucyjne dla polskiego łowiectwa możliwości.

(...)

stan obecny

Nowelizacja ustawy o broni i amunicji, która weszła w życie 10 marca 2011 r., w istotny sposób zmieniła dotychczasową sytuację. Prawodawca zdecydował się bowiem przenieść bezpośrednio do ustawy regulację związaną z określeniem rodzajów broni uważanej za szczególnie niebezpieczną, na którą nie może być wydane pozwolenie na broń. W art. 10 ust. 5 ustawy wskazał, że chodzi tu o samoczynną broń palną, zdolną do rażenia celów na odległość; broń palną wytworzoną lub przerobioną w sposób pozwalający na zatajenie jej przeznaczenia, a także broń imitującą inne przedmioty; broń palną wyposażoną w tłumik huku lub przystosowaną do strzelania z użyciem tłumika huku oraz broń palną, której nie można wykryć przy pomocy urządzeń przeznaczonych do kontroli osób i bagażu.

W odniesieniu do pozwoleń wydanych w celach łowieckich ustawodawca - zapobiegając sytuacjom, jakie zdarzały się wcześniej, kiedy przepisy wykonawcze regulujące szczegółowe warunki wykonywania polowania pozostawały w sprzeczności z aktem wykonawczym do ustawy o broni i amunicji w zakresie dotyczącym broni palnej możliwej do posiadania na podstawie pozwolenia do celów łowieckich - zrezygnował z regulowania w akcie o charakterze ogólnym, jakim jest ustawa o broni i amunicji, szczegółów dotyczących poszczególnych rodzajów broni i amunicji, które mogą posiadać myśliwi, wprowadzając blankietowy przepis art. 10 ust. 4 pkt 3, odsyłający w tej materii do regulacji szczególnych poprzez stwierdzenie, że pozwolenia wydane w celach łowieckich uprawniają do posiadania broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów.

Zgodnie z art. 4 ustawy Prawo łowieckie gospodarka łowiecka oznacza działalność w zakresie ochrony, hodowli i pozyskiwania zwierzyny (ust. 1), a polowanie oznacza m.in. tropienie, strzelanie z myśliwskiej broni palnej i łowienie sposobami dozwolonymi zwierzyny żywej (ust. 2 pkt 1). Ani Prawo łowieckie, ani żaden z wydanych do tej ustawy aktów wykonawczych nie definiują jednak pojęcia myśliwskiej broni palnej. Wskazówki dostarcza natomiast ustawa o broni i amunicji. W art. 7 ust. 1 w nowym brzmieniu mianem broni palnej określa ona każdą przenośną broń lufową, która miota, jest przeznaczona do miotania lub może być przystosowana do miotania jednego lub większej liczby pocisków lub substancji w wyniku działania materiału miotającego.

Przejmując definicję ustawy o broni i amunicji na grunt łowiecki, trzeba zatem dojść do wniosku, że przez myśliwską broń palną należy rozumieć każdy rodzaj broni lufowej miotającej pociski w wyniku działania materiału miotającego, która z uwagi na swoje właściwości techniczne może być wykorzystywana w celu pozyskiwania zwierzyny.

Numer: Brać Łowiecka 5/2011, strona 34

Pobierz plik z artykułem w formacie PDF